สูตรรักข้าวห่อไข่

สูตรรักข้าวห่อไข่ (Queen of Lunch)
(นักจิตวิทยา: เชษฐพล  มานิตย์, พล)

จะหาว่าพลโบราณ  หรือตกยุคก็ไม่ว่ากันครับ  เพราะละครญี่ปุ่นเรื่องสูตรรักข้าวห่อไข่ ชื่อภาษาอังกฤษคือ Queen of Lunch หรือภาษาญี่ปุ่น: ランチの女王 รันจิ โนะ โจโอ นี้ออกอากาศที่ญี่ปุ่นตั้งแต่ปี 2544  ประเทศไทยนำเข้ามาฉายทางช่องไอทีวีตอนนั้นยังเป็นไอทีวีอยู่เลย  นึกๆดูแล้วคงจะนานมาก  แต่พลเพิ่งจะดูเรื่องนี้จบเมื่อวานนี้เอง 2554  ก็ประทับใจมากจนต้องเอามาบอกต่อ  เชื่อว่าน่าจะยังมีคนที่ยังไม่เคยได้ดูเรื่องนี้อยู่บ้าง  หรืออาจจะมีคนที่เคยดูแล้วแต่ลืมไป  เป็นโอกาสดีครับที่จะย้อนกลับไปหาเรื่องนี้มาดู

สูตรรักข้าวห่อไข่ไม่ได้ต่างจากละครของญี่ปุ่นส่วนใหญ่  ที่มุ่งเน้นความสมเหตุสมผลและเสมือนจริง  ระหว่างที่ดูเราจะรู้สึกว่าตัวละครในเรื่องมีตัวตนอยู่ได้จริงเพราะความสมจริงของตัวละคร  จะเรียกว่ามิติของตัวละครก็ได้  เรื่องของตัวละครนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยให้ละครญี่ปุ่นดูสมจริง  ถ้าหากลองดูละครญี่ปุ่นอย่างสังเกตจะพบว่าตัวละครทุกตัวนั้นไม่มีตัวใดเป็นตัวดีหรือตัวร้ายที่แยกได้อย่างชัดเจน  แต่ในตัวละครนั้นมีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดีปะปนกันไป  คนเขียนบทจะแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการในด้านดีและร้ายของตัวละคร  แม้ตัวละครที่ดูดีไร้ที่ติก็จะมีเหตุการณ์หรือความหลังเกี่ยวข้องกับเรื่องไม่ดี  ในขณะเดียวกันตัวละครที่ดูแย่ก็จะพบกับเหตุการณ์ในชีวิตที่สะเทือนใจมีการปรับเปลี่ยนความคิดและทำสิ่งดีๆได้  หรืออาจเป็นเอกลักษณ์ของละครญี่ปุ่นก็เป็นได้ที่ ต้องการจะย้ำเตือนและสื่อสารกับผู้ชมให้ตระหนักเสมอว่า

“ไม่มีใครต้องการหรืออยากจะเป็นคนไม่ดี 

คนดีอาจเป็นคนไม่ดีไปเพราะความจำเป็นบางอย่าง 

ความเป็นคนไม่ดีไม่ใช่สิ่งที่ติดตัวอยู่อย่างถาวร

และคนไม่ดีสามารถเป็นคนดีได้ถ้าได้รับโอกาส” 

ทั้งหมดนี้คือใจความสำคัญที่พลจับได้ในละครญี่ปุ่นหลายๆเรื่อง  และสารที่สื่อออกมานี้ช่วยอย่างมากในการจรรโลงสังคมให้ดีขึ้น  เพราะเป็นการมองสังคมด้วยความเข้าใจและสร้างสรรค์

ในเรื่องสูตรรักข้าวห่อไข่  มุกิตะ นัทสึมิ  นางเอกของเรื่องเดิมทำงานอยู่ที่ร้านกาแฟ  สาวสวยดูอ่อนโยน เป็นมิตร  และสิ่งที่ทำให้เธอตื่นเต้นและมีพลังมากคือช่วงพักกลางวัน  เพราะจะได้ไปหาอาหารกลางวันอร่อยๆทาน  นางเอกถึงกับทำสมุดบันทึกรวบรวมข้อมูลร้านอร่อยที่จะไปทานในแต่ละวัน  และอาหารสุดโปรดของเธอก็คือข้าวห่อไข่ที่ได้ทานทีไรก็มีความสุข  แม้ว่าจะทำให้เธอนึกถึงความทรงจำหลายๆเรื่องที่มีต่อข้าวห่อไข่

ก็เป็นเพราะข้าวห่อไข่นี่แหละที่ทำให้นัทสึมิยอมตกลงกับเคนอิจิโร(พี่ชายของพระเอก)  เพื่อที่จะปลอมตัวเป็นคู่หมั่นเพื่อกลับเข้าบ้านอีกครั้งหลังจากหนีออกจากบ้านไป  บ้านของเคนอิจิโรเป็นร้านอาหารราคาประหยัดชื่อร้านคิทเช่นมักกะโรนี  ขายทั้งมื้อกลางวันและมื้อเย็น  ที่นี่เองนัทสิมึได้ทานข้าวห่อไข่ราดเดมิการ์ซอสแสนอร่อยตามข้อแลกเปลี่ยน  เธอไม่รู้ว่าเคนอิจิโรนั้นหนีออกจากบ้านไปครั้งก่อนพร้อมกับขโมยเงินไปด้วย  ซึ่งเป็นสาเหตุให้บรรดาน้องชายทั้งสามของเคนอิจิโร  ได้แก่ ยูจิโร จุนซาบุโรและคิวชิโร  ไม่อยากต้อนรับพี่ชายคนโตอย่างเคนอิจิโรนัก  รวมไปถึงพ่อครัวและลูกจ้างก็ไม่ชอบใจเท่าไรนัก

เมื่อพบว่าเคนอิจิโรนั้นกลับมาเพื่อเข้ามาขโมยเงินไปอีก ยูจิโร(พี่ชายคนที่สอง) ถึงกับบอกว่าอยากจะปิดร้าน  ยูอิจิโรนั้นไม่พอใจกิจการร้านอาหารของบ้านเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะเหนื่อยและได้กำไรน้อย  แต่ยูอิจิโรนั้นไปทำอย่างอื่นไม่ได้เพราะต้องกลายเป็นผู้สืบทอดกิจการเมื่อพี่ชายคนโตอย่างเคนอิจิโรชิงหนีออกจากบ้านไป  ส่วนจุนซาบุโร่(น้องชายคนรอง) นั้นรักการทำอาหารมากและต้องการเปิดร้านต่อไป  ในขณะที่คิวชิโร (น้องชายคนเล็ก) ไม่มีความเห็น  เป็นคนเลื่อนลอยและยังเรียนหนังสืออยู่

นัทสิมิตกใจมากที่ยูจิโรอยากจะเลิกขายอาหารเพราะเธอเพิ่งค้นพบอาหารอร่อยๆที่นี่  เธอจึงคัดค้านและแสดงออกทุกทางเพื่อปกป้องร้านอาหารนี้ไว้เท่าที่คนนอกจะสามารถทำได้  แม้กระทั่งการปลอมตัวเป็นคู่หมั้นของเคนอิจิโรต่อไปเพื่อแลกกับการเข้ามาทำงานที่ร้านอาหารเพื่อให้มั่นใจว่าร้านอาหารจะเปิดต่อไปและรสชาติจะยังคงเหมือนเดิม

ความสวย น่ารักของนัทสึมิชนะใจจุนซาบุโรและคิวชิโรได้ไม่ยากนัก  แต่ปัญหาอยู่ที่ยูจิโรที่ไม่ชอบอยู่ก่อนแล้วพยายามไล่เธอไปจากบ้านให้ได้  แต่ยิ่งนานไปจากความไม่ชอบไม่ยอมรับก็เริ่มลดน้อยลงหลังจากเวลาช่วยพิสูจน์ว่านัทสึมิตั้งใจทำงานจริง  และมุมมองความคิดของเธอที่แปลกแตกต่างน่าสนใจ  อีกทั้งการผ่านช่วงเวลาเลวร้ายมาด้วยกันเมื่อพ่อของเคนจิโร ยูจิโร จุนซาบุโรและคิวชีโรเสียชีวิต  ในที่สุดทุกคนต่างยอมรับนัทสึมิเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน

ในช่วงเวลาที่ทุกอย่างลงตัวดีที่สุด  ตำรวจก็มาตามหาตัวนัทสึมิที่บ้าน  กับความจริงที่ค่อยๆเปิดเผยออกมาว่า  นัทสึมินั้นแท้จริงเคยเป็นคนไม่ดีมากก่อนเป็นเด็กในแก๊งค์อันธพาล  เคยมีแฟนเป็นหัวหน้าอันธพาล  เคยถูกจับในข้อหาส่งยาเสพติด  เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นที่ร้านตั้งแต่ชินอิจิ (หัวหน้าอันธพาลที่เป็นแฟนเก่าของนัทสึมิ) หนีออกจากคุกมา  นัทสึมิหนีออกจากคิทเชนมักกะโรนี  แต่ทุกครั้งที่หนีออกไปก็จะมีคนตามกลับมาเสมอ  ด้วยเหตุผลว่าเธอ “เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว”  และไม่มีใครสนใจเรื่องในอดีตเท่ากับรักตัวตนของเธอในปัจจุบัน

นอกจากนัทสึมิแล้วทุกตัวละครในเรื่องต่างมีปัญหาของตัวเอง  ในฐานะผู้ชมปัญหาของแต่ละคนอาจจะสำคัญไม่เท่ากัน  แต่สำหรับตัวละครแต่ละตัวแล้วปัญหาที่กำลังเผชิญอยู่เป็นปัญหาใหญ่สำหรับตัวเอง  ทุกตัวละครต่างช่วยกันแก้ไขปัญหาของกันและกัน  สะท้อนตัวตนซึ่งกันและกันทำให้แต่ละตัวละครเข้าใจตัวเองมากขึ้น  และต่างก้าวผ่านพ้นอุปสรรคนั้นไป  พบกับทางออกของตนเองเมื่อตอนจบของเรื่องมาถึง

ถ้าหากได้ดูเรื่องนี้แล้ว  นอกจากจะได้เห็นภาพของอาหารญี่ปุ่นที่ถ่ายทำออกมาได้อย่างน่าทานชวนน้ำลายไหลแล้ว  ละครยังให้ความรู้สึกอบอุ่นจากความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครที่มีต่อกัน  ไม่ว่าจะความรักระหว่างพ่อกับลูก  พี่กับน้อง  ระหว่างเพื่อนหรือคู่รัก  ซึ่งทุกความสัมพันธ์นั้นงอกเงย หยั่งลึกและเติบโตขึ้นตลอดระยะเวลาที่ผ่านไป  และยิ่งแข็งแรง  แน่นแฟ้นเมื่อผ่านปัญหาและอุปสรรคไปด้วยกัน 

ใครที่กำลังท้อแท้  เจอกับวิกฤตการณ์ในชีวิต  หรือรู้สึกเดียวดาย  ว้าเหว่  สิ้นหวัง  สูตรรักข้าวห่อไข่จานนี้เหมาะมากที่จะเป็นอาหารใจที่จะเข้ามาเสริมเติม ฟื้นฟูและเรียกความหวังและกำลังใจกลับคืนมา  อย่างน้อยที่สุดก็คือรอยยิ้มและความสุขที่จะได้จากละครเรื่องนี้  เผลอๆได้ดูแล้วอาจจะมีคนอยากเป็นพ่อครัวขึ้นมา  หรือลุกขึ้นมาเดินตามความฝันที่ทิ้งค้างคาไว้บางอย่างของตัวเอง

อีกสิ่งหนึ่งที่พลพึ่งมาค้นพบในตอนท้ายระหว่างที่เขียนบทความนี้ก็คือ  สิ่งที่ละครเรื่องนี้สอนเอาไว้ก็คือ  “ความพยายาม ความทุ่มเท  หรือความตั้งใจอย่างแน่วแน่นั้นไม่สูญเปล่า  ย่อมจะเกิดผลอย่างแน่นอน  เพียงแต่บางอย่างอาจจะไม่เห็นผลชัดเจน  หรือเรามองข้ามผลลัพธ์ในส่วนนั้นไป  ดังนั้นจงอย่างกลัวที่จะพยายาม ทุ่มเท หรือตั้งใจกับเป้าหมายที่ฝัน ที่หวัง ที่ตั้งใจไว้”

ปิดท้ายด้วยประโยคทองจากละครเรื่องสูตรรักข้าวห่อไข่  ประโยคนี้ตัวละครจุนซาบุโรเป็นคนพูดโดยอ้างอิงคำพูดของนัทสึมิ  (แผ่นที่ 6 เวลา 1:45:09) “ชีวิตคนเราน่ะ  ต้องเจอเรื่องเจ็บปวด  ไม่ว่าใครก็ต้องเจอกันทั้งนั้นน่ะ  แต่ว่าคนเรานั้น ถ้าได้กินของอร่อยๆก็สามารถมีความสุขได้แล้ว  สิ่งนั้นคือความสุขที่แท้จริง”  ถ้าตีความง่ายๆก็เข้าใจได้ว่าคนเขียนบทคงอยากบอกกับผู้ชมว่า “อย่าทำให้ความสุขเป็นเรื่องยากไปหน่อยเลย  อย่าตั้งเงื่อนไขให้มันมากมายเกินไปนักที่จะมีความสุข  แต่ให้ลองหันมาหาความสุขจากเรื่องเล็กเรื่องง่ายๆที่เกิดขึ้นรอบตัวจะดีกว่า”  อย่างเช่นตัวอย่างจากในเรื่องคือความสุขจากการกิน  แต่กินมากๆ  ใช้บ่อยๆคงไม่ค่อยดีมั้งครับ  ใน TheMostHappiness ของเราก็มีหมวดหมู่เฉพาะนะครับเรื่องอาหารกับความสุขเนี่ย

ถ้าพูดถึงข้าวห่อไขเนี่ย  พลเองก็ยังไม่เคยทานเลยนะ  รู้จักแต่ไข่ยัดไส้แบบไทยๆที่แม่ทำให้ทาน  อยากรู้จังว่าข้าวห่อไข่เนี่ยนะจะคล้ายกันมั้ย  แต่ที่อยากชิมสุดๆก็เดมิการ์ซอสเนี่ยแหละรสชาติจะเป็นยังไงนะ  ในเรื่องข้าวห่อไข่เดมิการ์ซอสจะเหมือนซอสมหัศจรรย์มากๆที่ราดลงไปบนอะไรก็อร่อยไปเสียทุกอย่าง

พลขอจบคอลัมน์นี้ไว้แต่เพียงเท่านี้ครับ  ก่อนที่จะหิวไปมากกว่านี้  แปลกจริงเขียนเรื่องนี้แล้วหิวและจะไม่ยอมอิ่มจนกว่าจะได้ทานข้าวห่อไข่ราดเดมิการ์ซอสที่คิทเช่นมักกะโรนี  เงื่อนไขเยอะนะนั่น

————————————————–

ข้อมูลประกอบละครสูตรรักข้าวห่อไข่

ชื่อ หนัง (เกาหลี/จีน/ญี่ปุ่น) :  Lunch no Joou ランチの女王 รันจิ โนะ โจโอ
ชื่อหนังอื่นๆ : The Queen of Lunchtime Cuisine / Lunch Queen
กำกับโดย : Mizuta Naruei
จำนวนตอน : 12
ประเภท : Romance, Comedy
ผลิตโดย : Yamaguchi Masatoshi, Genouzono Yoshimasa
Written By : Oomori Mika (ep3), Takeda Juri (ep2-3), ???? (ep1)
ปี : 2002
ออกอากาศ : 1 ก.ค. 2002 – 16 ก.ย. 2002
ออกอากาศช่อง Fuji TV ทุกวันจันทร์ เวลา 21:00 น.
ออก อากาศในไทย [1] : 29 เม.ย. 2003 – 26 พ.ค. 2003
ออกอากาศช่อง ไอทีวี ทุกวันจันทร์ วันอังคาร วันพุธ เวลา 21.30 น. – 22..30 น.

รายชื่อ (ตัวละคร) – นักแสดง

麦田なつみ (มุงิตะ นัทสึมิ) – ทาเคอุชิ ยูโกะ

鍋島純三郎 (นาเบชิมะ จุนซาบุโร่) – ซาโตชิ สึมาบุกิ

鍋島勇二郎 (นาเบชิมะ ยูจิโร่) – โยสุเกะ เองุจิ

鍋島光四郎 (นาเบชิมะ โคชิโร่) – ยามาชิตะ โทโมฮิสะ

牛島ミノル (อิชิจิม่า มิโนรุ) – ยามาดะ ทาคายูกิ

塩見トマト(ชิโอมิ โทมาโตะ) – อิโต้ มิซากิ

鍋島健一郎 (นาเบชิมะ เคนอิจิโร่) – ซึซึมิ ชินอิจิ

——————————————————————————————–

เนื้อหาบทความได้รับ การคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิ ทางปัญญา  โดยลิขสิทธิ์เป็นของผู้เขียนและ themosthappiness  เรามี ความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่เพื่อสาธารณะประโยชน์ เท่านั้น  กรุณาให้เกียรติผู้เขียนด้วยการอ้างชื่อผู้เขียนและ themosthappiness  (www.themosthappiness.wordpress.com) ทุกครั้งที่นำไปเผยแพร่ต่อ  ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้ รับอนุญาต  ขอบคุณที่ร่วมกันสร้างสังคมไทยให้เป็นเครือข่ายแห่งความสุข

About these ads

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s