คำตอบจากจิตใจ

คำตอบจากจิตใจ
(นักจิตวิทยา: กรองทอง  แก้วน้อย, จอย)

ทำไมบางคนถึงช่างเห็นอกเห็นใจคนอื่นซะจริงๆ เป็นแม่พระซะเหลือเกิน?
คุณเคยเจอไหมคะ  คนประเภทที่เห็นอะไรนิดหน่อยก็สงสารไปซะหมด  สะเทือนใจง่าย  ช่างเห็นอกเห็นใจไปซะทุกเรื่อง  น่าจะยกตำแหน่งนางงามสันติภาพให้ซะจริงๆ คนรอบข้างต่างก็ชื่นชมสรรเสริญ แต่จริงๆแล้ว เค้าเป็นอย่างนั้นโดยเนื้อแท้เลยรึเปล่าหนอ?  คำถามข้อนี้จอยมีคำตอบค่ะ

อาจเป็นเรื่องน่าตกใจนะคะถ้าจะบอกว่า  จริงๆแล้วพฤติกรรมเหล่านี้เกิดจากความไม่มั่นใจในตนเองเอาซะเลย  ทำไมนะเหรอคะ?  เพราะเมื่อคนไม่มั่นในในตนเอง รู้สึกพร่อง รู้สึกด้อย ก็อยากได้รับคำชมเชย อยากได้ความเคารพนับถือ ความยกย่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือการได้รับการยอมรับจากผู้อื่น  ทั้งนี้เพื่อปกปิดความรู้สึกพร่อง เพื่อเสริมสร้างกำลังให้ตนเอง ให้ตนเองรู้สึกมีค่าขึ้นในสายตาของผู้อื่น  ซึ่งหนทางหนึ่งซึ่งจะได้มาซึ่งสิ่งเหล่านั้นก็คือ แต่นแต๊น… การแสดงออกว่าเราเป็นคนดี ช่างเห็นอกเห็นใจ มีความเมตตาสงสารผู้อื่นอย่างเต็มเปี่ยม เท่านี้ความชื่นชมยกย่องก็ไหลมาท่วมท้นแล้วค่ะ เป็นการเติมเต็มทางจิตใจอย่างหนึ่งที่เรียกว่า self-fulfillng ซึ่งการเติมเต็มทางจิตใจนี้ก็เพื่อให้เรารู้สึกมีกำลังใจมากขึ้นนั่นเอง

แต่ต้องขอบอกว่าไม่ใช่ทุกคนหรอกนะคะที่เป็นคนช่างเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเพราะปัจจัยจากความพร่องภายในใจ  สิ่งแวดล้อมก็เป็นปัจจัยสำคัญค่ะที่กำหนดให้คนบางคนมีนิสัยเอื้อเฟื้อ

การเลี้ยงดูอย่างอบอุ่นอ่อนโยนและเห็นแบบอย่างที่ดีจากพ่อแม่นับเป็นองค์ประกอบที่จำเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะ สภาพแวดล้อมที่ดีสามารถหล่อหลอมคนให้เป็นดีได้ คิดดูสิคะ เด็กสองคนโตมาสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกัน  ถึงแม้จะมีพื้นเพนิสัยที่แตกต่างกัน

หากคนหนึ่งโตมาในบ้านที่พ่อแม่ไม่มีเมตตาต่อผู้อื่น ตระหนี่ ไม่มีความเอื้อเฟื้อ แม้จะไม่ตองสอนลูกให้เป็นคนเช่นนั้นแต่ลูกก็ได้เห็นพฤติกรรมเช่นนั้นโดยสม่ำเสมอทุกๆวัน  เด็กจะค่อยๆซึมซับจนกลายเป็นนิสัยของตนในที่สุด เด็กๆสามารถซึมซับพฤติกรรมได้เร็วค่ะ อยากให้คุณจินตนาการถึงกระดาษทิชชูกำลังดูดซับน้ำ  การเรียนรู้ของเล็กก็คล้ายกันๆเลย  ท้ายที่สุดแล้วเด็กเล็กๆคนนี้ก็จะเติบโตเป็นวัยรุ่น และกลายเป็นผู้ใหญ่ที่มีนิสัยไม่เอื้อเฟื้อ ไม่เมตตาสงสารค่ะ

ในทางกลับกันแล้วเด็กที่โตมากับพ่อแม่ที่ช่างสงสาร ชอบเอื้อเฟื้อต่อผู้อื่น เขาจะกลายเป็นคนที่มีนิสัยเอื้อเฟื้อค่ะ  เคยเห็นเด็กบางคนเอื้อเฟื้อตั้งแต่เด็ก  เห็นเด็กคนอื่นขาดโอกาส  ไม่มีขนมอร่อยๆทางเหมือนตน ก็ยอมเสียสละขนมนั้นให้เด็กที่ขาดโอกาส  ขนาดเราเป็นคนอื่นเห็นเด็กคนนี้แล้วยังชื่นใจเลยค่ะ  แล้วพ่อแม่เด็กเองจะปลาบปลื้มขนาดไหน  จริงไหมคะ ^^

——————————————————————————————–

เนื้อหาบทความได้รับ การคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิ ทางปัญญา  โดยลิขสิทธิ์เป็นของผู้เขียนและ themosthappiness  เรามี ความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่เพื่อสาธารณะประโยชน์ เท่านั้น  กรุณาให้เกียรติผู้เขียนด้วยการอ้างชื่อผู้เขียนและ themosthappiness  (www.themosthappiness.wordpress.com) ทุกครั้งที่นำไปเผยแพร่ต่อ  ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต  ขอบคุณที่ร่วมกันสร้างสังคมไทยให้เป็นเครือข่ายแห่งความสุข

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s