เรื่องของยศ

เรื่องของยศ
(นักจิตวิทยา: พริ้ว  วิริยะพานิช)

“ผมคงพูดได้แค่นี้ล่ะครับ ขอบคุณครับ” ผมทิ้งท้ายก่อนจะรีบหนีบรรดาสื่อมวลชนขึ้นรถ  แน่นอนผมมีปัญหา  และเป็นปัญหาที่หนักมากด้วย  ผมกำลังจะถูกฟ้องล้มละลาย  ก่อนหน้านี้ “ยศ” คือชื่อที่ใครๆ ต่างให้ฉายาว่า “มือพิมพ์แบงค์” ฉายานั้นกำลังจะเปลี่ยนไปกลายเป็น “หนี้แบงค์ท่วมหัว” คุณอาจจะคิดว่าผมมีปัญหาแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว  แต่ที่จริงผมมีมากกว่านั้น ผมมีภรรยาหนึ่งคน  ซึ่งแน่นอนงานนี้มีหย่า โชคยังดีที่ผมไม่มีลูก บรรดายานอนหลับ ยากล่อมประสาททั้งหลายทั้งปวง ไม่ได้ช่วยให้ผมดีขึ้นได้บ้างเลย ตอนนี้ รมิตา ภรรยาของผม เก็บของออกจากบ้านผมกลับไปอยู่กับพ่อแม่ของหล่อนได้สักพักแล้ว  อายุของผมปาไปเกือบจะสี่สิบแล้ว  เป็นเวลานานมากทีเดียวกว่าที่ผมจะสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของชีวิตก่อนจะตกลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบในตอนนี้  ผมได้ทุกอย่างที่ต้องการ เงินทอง ชื่อเสียง และภรรยาซึ่งเป็นดาราดังมากๆในตอนนั้นแต่ผมคบกับหล่อนก่อนที่หล่อนจะเข้าวงการนะ  ผมซื้อได้แทบทุกอย่างที่อยากได้ ไปเที่ยวเกือบรอบโลก งานของผมแค่ประชุม เที่ยว เซ็น ประชุม เที่ยว เซ็น สุขสบายอย่างที่สุด

แต่คุณรู้ไหม  สิ่งที่ผมคิดอยู่ตลอดเวลาขณะนี้ไม่ใช่เรื่องบริษัท เรื่องหนี้ เรื่องล้มละลาย แต่เป็นเรื่องของภรรยาของผม

รมิตาเป็นผู้หญิงที่ทำให้ผมเชื่อ ศรัทธาในความรัก จนสร้างทุกอย่างขึ้นมาได้

“ยศ คุณรู้ไหมว่าทำไม  ฉันถึงได้เลือกคุณ  ทำไมฉันถึงอยู่กับคุณ  ทั้งๆที่ฉันหาได้ดีกว่านี้แน่ หน้าตาดีกว่า ฐานะดีกว่า หลายครั้งนะที่ฉันยอมรับว่าฉันเดินกับคุณแล้วอาย ทำไมฉันไม่มีแฟนหล่อรวยเหมือนเพื่อนคนอื่น แฟนที่พาฉันไปเที่ยวต่างประเทศได้ แฟนที่ซื้อของแพงๆให้ฉันเป็นของขวัญ แฟนที่เป็นลูกนักการเมือง ดาราดังๆ มีหน้ามีตาทางสังคมพาฉันไปออกงานได้  แต่สิ่งที่ฉันจะบอกก็คือ ถ้าวันหนึ่งข้างหน้า โลกเรากำลังจะแตก น้ำท่วมทุกที่ แผ่นดินไหว ผู้คนแตกตื่นเผาบ้านเผาเมือง วันที่กฎหมายทำอะไรไม่ได้ วันที่เงินไม่มีความหมาย วันที่ทุกคนพิการขี้เหร่เนื่องจากโรคระบาดร้ายแรงเหมือนกันหมด วันที่เรารู้ว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต เมื่อถึงเวลานั้น แฟนที่เป็นลูกนายก เป็นดาราดัง มีเงินทองหมื่นล้านแสนล้าน หรือเป็นผู้บังคับบัญชาการทหารสูงสุดก็ไร้ความหมาย สิ่งที่มีความหมายที่สุดก็คือในวินาทีสุดท้ายฉันอยากจะอยู่กับใคร อยากจะกอดใครจนหมดลม ใครที่จะทำให้ฉันมีความสุข  ฉันถึงเลือกคุณไง ยศ เพราะฉันรู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้มีความหมายไปกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันเลยของพวกนั้นเราสร้างมันขึ้นใหม่ได้ ฉันรักคุณที่เป็นคุณ คนที่รักฉัน คนที่จะไม่มีวันทิ้งฉัน ”

ประโยคนั้นของรมิตาทำให้ผมสู้จนได้ทุกสิ่ง มีบริษัทเป็นของตัวเอง มีเงินที่สามารถซื้อความสุขให้ผู้หญิงที่ผมรักได้ มีหน้ามีตาทางสังคม เดินให้รมิตาควงผมออกงานได้อย่างภาคภูมิใจ แต่แล้วในที่สุด เวลาที่ผมตกต่ำ เธอก็จากไป

ทั้งบริษัททั้งเงิน รวมถึงทุกอย่าง ผมคิดว่ามันแค่ผลพลอยได้ สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขในชีวิต คือผู้หญิงคนนี้ต่างหาก ผมได้ทำเพื่อเธอ การที่ได้มีชีวิตเพื่อคนคนหนึ่ง ทำทุกอย่าง พยายาม ต่อสู้ แต่แล้วในที่สุด ความเชื่อ ความศรัทธา ผมก็รู้ว่ามันไม่มีจริง สุดท้ายก็เหลือแค่ตัวผม ชีวิตของผม ร่างกายของผม วิญญาณของผม นอกนั้น ทั้งของนอกกาย และคนอื่น มันไม่เคยเป็นของผม มันแค่เข้ามาเยี่ยมทักทายแล้วก็จากผมไป การไปยึดติดกับใครสักคน ยืมจมูกคนอื่นหายใจ มันไม่ดีเอาซะเลย แต่ก็ต้องขอบคุณรมิตาที่ทำให้ผมเข้าใจอะไรมากขึ้น  เพราะเราจะคาดหวังให้คนคนเดียวอยู่กับเราตลอดไปนั้นคงไม่ได้  เขามีสิทธิที่จะรักและเขาก็มีสิทธิที่จะไม่รัก ผมจะไม่โทษว่ารมิตาโกหกกับประโยคในอดีตเหล่านั้น  เพราะตอนนั้นผมรู้ว่า เธอคิดแบบนั้นจริงๆแล้วก็พูดออกมาจากใจจริงๆ  แต่ในเมื่อเวลามันผ่านไป อะไรๆก็คงเปลี่ยนแปลง  เธออาจจะหมดใจไปตั้งนานแล้วก็ได้  แต่ผมไปยึดติดกับคำสัญญาคำพูดต่างๆทำให้ผมไม่ได้เอะใจอะไรเลย  ใจคนเรามันสามารถเปลี่ยนได้  หากเขาเปลี่ยนจากไม่รักมาเป็นรักได้  วันหนึ่งเขาก็เปลี่ยนกลับได้เช่นกัน  ผมเองที่คิดว่าเขาจะรักผมเหมือนเดิมตลอดเสมอไม่เปลี่ยนแปลง  ขนาดผมเองยังรักเขาได้ไม่เหมือนเดิมตลอดเลย เพราะยิ่งคบกันไปนานเท่าไหร่ผมก็ยิ่งรักมากขึ้นทุกทีทุกที….

“กริ๊ง กริ๊ง” โถ ขอทีเถอะผมขี้เกียจตอบคำถามสื่อมวลชนแล้ว “กริ๊ง กริ๊ง” เฮ้อ ก็ได้ ก็ได้ เผื่อจะเป็นบางคนที่ผมอาจจะอยากคุยด้วย  ผมตัดสินใจรับโทรศัพท์ …. โชคดีเหลือเกิน เพื่อนผมตั้งแต่สมัยเรียนโทรมา เธอชื่อวรรณ มีลูกชายอายุสักสิบกว่าขวบได้ ชื่อเทียน  ดูเหมือนเธอจะเป็นห่วงผมเอามากๆทีเดียว ในวันที่ผมไม่เหลือใคร  แต่อย่างน้อยวรรณก็ทำให้ผมรู้ว่าผมยังมีเพื่อนคนนี้เสมอคอยเป็นกำลังใจ  อย่างน้อยถ้าผมตายไป  ก็คงมีเพื่อนผมคนนี้แหละที่จะเสียใจ  ในเมื่อทุกอย่างล้วนจากผมไปแล้ว  ผมก็ควรจะปล่อยมันไป  แล้วมาดูว่าตอนนี้ผมยังเหลืออะไร  ผมยังหายใจ  ผมยังมีความรู้สึกเจ็บปวด  นั้นแปลว่าผมยังไม่ตาย ผมยังเหลือชีวิต  ผมยังเหลือเพื่อนคนนี้  ผมยังเหลือโลกที่ยังให้ผมได้ยืนอยู่และต้องดำเนินชีวิตต่อไป

“ไม่ต้องเป็นห่วง  ผมไม่คิดฆ่าตัวตายแน่นอน  ถึงผมจะเสียบ้าน เสียรถ  เสียทุกอย่างที่ทุ่มเททำมาทั้งชีวิตไปในพริบตา  คนอาจคิดว่าผมหมดสิ้นแทบทุกอย่าง  แต่ผมจะบอกว่าไม่ใช่เลย  ผมยังเหลือสิ่งที่สำคัญที่สุด  สมมติว่าผมเป็นทหารโดนระเบิดแขนขาดไปหนึ่งข้าง … อ่า… สองข้างก็ได้ หนึ่งข้างดูน้อยไป  ผมก็จะพูดแบบนี้แหละ  ผมยังเหลือ … ผมยังเหลือ “ชีวิต” ของผม” ผมพูดกับเพื่อนรักอย่างคนภาคภูมิใจในตัวเอง ราวกับว่าเรื่องร้ายไม่เคยเกิดขึ้น

——————————————————————————————–

เนื้อหาบทความได้รับ การคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิ ทางปัญญา  โดยลิขสิทธิ์เป็นของผู้เขียนและ themosthappiness  เรามี ความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่เพื่อสาธารณะประโยชน์ เท่านั้น  กรุณาให้เกียรติผู้เขียนด้วยการอ้างชื่อผู้เขียนและ themosthappiness  (www.themosthappiness.wordpress.com) ทุกครั้งที่นำไปเผยแพร่ต่อ  ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้ รับอนุญาต  ขอบคุณที่ร่วมกันสร้างสังคมไทยให้เป็นเครือข่ายแห่งความสุข

4 thoughts on “เรื่องของยศ

  1. อนินจาความรัก เฮ้ออออ สุดท้ายก็มีแค่ตัวเรานั้นแหละ คนอื่นเข้ามาแล้วก็จากไป เข้ามาทำร้ายเราทำลายชีวิตเราแล้วมันก็ไป

  2. บางครั้งสิ่งที่เราต้องการมากที่สุด มันไม่ใช่เงินทอง ลาภยศ หรือ การสรรเสริญ แต่มันเป็นแค่เพียงความรัก หรือ การมีใครซะคนที่จะเดินเคียงข้างกันไป ไม่ว่าจะยามทุกข์ สุข หรือ เศร้า แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่การที่ได้รับรู้ว่า เฮ้ยยย….. ยังมีใครซะคนที่เป็นห่วงเรา เท่านั้นก็คงเพียงพอแล้ว ….

    ในเรื่องนี้คิดว่า …. บางครองการที่เราได้มาในทุกๆ สิ่ง แต่เรากลับลืมใครบางคนไปรึป่าว …

    มันไม่ใช่เฉพาะกับคนที่เป็นแฟนกัน แต่มันหมายรวมทุกๆ คนที่เค้ารักเรา และ หวังดีกับเรา ไม่ว่าจะเป็น พ่อแม่ พี่น้อง หรือ แม้กระทั่งเพื่อนของเราก็ตาม

    เงินต่อให้มีมากแค่ไหน มันก็คงไร้ค่า ถ้าเราไม่มีความสุข ความสุขจากใจ

  3. Pingback: [รวมงานเขียน] เรื่องของยศ « Prillvy

  4. Pingback: [Series : The people] เรื่องของยศ « Prillvy

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s