เรื่องของพสุ

เรื่องของพสุ
(นักจิตวิทยา: พริ้ว  วิริยะพานิช)

“เหนื่อยไหมลูก” หญิงชราผู้เป็นมารดากล่าวพลางลูบหัวลูกชาย  ในสายตาหล่อน พสุยังเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อย  แม้กาลเวลาจะพาอายุไปถึงห้าสิบกว่าปีแล้วก็ตาม… “เหนื่อยครับแม่” เพียงแค่คำถามเดียวทำให้พสุถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่…
  
นั่นเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ผมหยุดการดิ้นรนในโลกซึ่งไม่ใช่ของผม  คนเราก็ต่างเคยทำผิดกันทั้งนั้น  แต่ด้วยความที่ยังมีจิตสำนึกของความเป็นมนุษย์  ทุกอย่างมันยังตอกย้ำอยู่ในหัวใจจนไม่อาจสลัดทิ้งไปได้เลย  ผมเคยมีรุ่นพี่ที่เคารพรักคนหนึ่งชื่อยศ  แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้เราเดินทางกันคนละสาย  พี่ยศเติบโตอย่างสง่างามในวงการธุรกิจ  ส่วนผมเติบโตอย่างไร้ศักดิ์ศรีในวงการราชการ ทุกขั้น ทุกตำแหน่งที่ได้ล้วนแล้วแต่โสโครก  ผมดูเหมือนจะมีความสุขแต่ก็แค่ดูเหมือนเท่านั้น  ความผิดติดตัวยังทำให้ผมหวาดระแวงอยู่ทุกวินาที…  ศาลปกครอง คณะกรรมการการตรวจสอบต่างๆ  ถ้าผมขาวสะอาด ผมคงไม่รู้สึกอะไรกับองค์การเหล่านี้  

ผมตาบอดวิ่งหลงทางมาไกลแสนไกล  จนมารู้ตัวอีกที…ผมก็รู้สึกขยะแขยงตัวเองไปเสียแล้ว  ในยุคสมัยที่ผมเคยเป็นใหญ่  การเมืองยุคนั้นยังเข้ามาแทรกแซงและมีบทบาทมากในวงการราชการ  โชคดีเหลือเกินที่บังเอิญผมรับประทานก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่  พรมแดงสู่ปลัดหรือเลขาธิการในอนาคตจึงไม่ได้อยู่ไกลเกินเอื้อมถ้าถึงเวลานั้นการเมืองยังไม่เปลี่ยนเป็นขั้วตรงข้ามซะก่อน

ด้วยความคิดของผมในตอนนั้นที่ว่าผมมาไกลเกินกว่าจะย้อนกลับ  ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ผมได้ไปไกลที่สุด ไม่ว่ารองเท้าคู่ไหนๆผมก็ใส่วิ่งมาแล้วทั้งนั้น  ถ้าผมเป็นนักวิ่งคงได้เหรียญทองโอลิมปิกเป็นแน่ ผมมั่นใจ  แต่สิ่งที่ผมไม่คิดว่าผมจะทำได้ลงคือการทำลายรุ่นพี่ของผม  คุณยศมือพิมพ์แบงค์  แต่ผมก็ได้ทำลงไปแล้ว  ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปีศาจร้ายไม่เหลือความเป็นมนุษย์อยู่เลย  ด้วยความที่รุ่นพี่ของผมซึ่งเป็นผู้มีอิทธิพลทางเศรษฐกิจผู้นี้ดันมาร่วมวงอยู่ในเกมการเมือง  แต่บังเอิญที่เราสองคนไม่ได้อยู่ฝ่ายที่จะเป็นมิตรกันได้นัก  

อันที่จริงข้าราชการก็ควรทำหน้าที่ของตนเองโดยไม่มีการแอบแฝงอาศัยตำแหน่งหน้าที่กระทำการทุจริตเพื่อเป็นการแสวงหาประโยชน์เข้าตนเอง  หน้าที่การงานของผมคือการรับใช้ประชาชน  แต่ด้วยความที่ผมหน้ามืดตามัวเห็นอำนาจมันน่าลิ้มรสยิ่งนัก  ความสุขจากการมีจริยธรรมจึงเป็นอะไรที่ผมไม่เคยได้สัมผัสเลย  ด้วยอำนาจทางการเมือง ณ ตอนนั้นสามารถบันดาลสิ่งที่ผมดิ้นรนต้องการมาตลอดได้  ผมจึงต้องเลือกที่จะทำ “ความอยุติธรรม” ปล่อยให้อำนาจแทรกแซงฉุดผมขึ้นไป ณ ที่ที่ผมคิดว่าเป็นสรวงสวรรค์  และทำให้อีกหลายคนต้องตกลงสู่ขุมนรกสำหรับผม  มันกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว  ค่าน้ำร้อนน้ำชาที่ประชาชนต้องจ่ายใต้โต๊ะเพื่อให้พวกเราบริหาร  งบประมาณต่างๆอันแสนจะฟุ้งเฟ้อถูกอนุมัติเพื่อให้พรรคพวกเราได้สุขสำราญ  หรือแม้กระทั่งการกลั่นแกล้งใครสักคนด้วยการหาเรื่องไม่เซ็นรับงาน งานไม่จบ งบไม่วิ่ง บริษัทขาดทุน แทบจะทุกสิ่งทุกอย่างผมสามารถกระทำได้ตามอำเภอใจ  เก้าอี้ของผมล้วนแต่ได้มาจากการรีดเลือดน้ำตาแพะ  

หลายสิบปีหลังจากที่ผมทำผิดต่อยศ  ผมหลงระเริงกับสิ่งจอมปลอมจนผมไม่เคยได้มองเข้าไปในความหายนะที่ผมได้ก่อขึ้นเลย  เกมส์การเมืองเป็นอะไรที่คาดเดาได้ยาก  หักมุมได้เป็นว่าเล่น  ไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวร  สุดท้ายแล้วผมก็เป็นคนแพ้  ท้ายที่สุดชีวิตผมพังพินาศไม่ต่างจากยศ  ไม่ใช่สิ…ผมเลวร้ายกว่ามาก  เมื่อเกมพลิกสิ่งที่ผมได้ทำไว้ก็ถูกกางแผ่ประจานต่อสาธารณะชน  การให้เดินเอาถุงขยะคลุมหัวเพื่อรอดพ้นจากสายตาผู้คน  ก็ยังไม่พ้นที่จะ “ละอายตัวเอง”  คนทั้งโลกคงไม่อาจให้อภัยผมรวมถึงตัวผมเอง…

 
“ต่อให้คนทั้งประเทศจะเกลียดลูก  ยังไงลูกก็เป็นลูกแม่  ยังเป็นเด็กชายพสุที่แม่รัก  ต่อให้ใครจะสาปแช่งไม่ให้อภัยลูกแม่  แต่แม่ก็จะให้อภัยลูกเสมอ ลูกเองก็ต้องอภัยให้ตัวเองด้วยนะ  คนเรากลับใจได้ทุกเมื่อไม่มีคำว่าสาย”  ผมรู้สึกกลับไปเป็นเด็กชายผู้หลงผิดอีกครั้งที่ต่อให้จะไปมีเรื่องมีราวเข้า  ฝ่ายปกครองมากเพียงใด  แต่ท้ายที่สุดก็จะจบด้วยการที่เราสองคนแม่ลูกกอดกันร้องไห้… “เหนื่อยไหมลูก”

——————————————————————————————–

เนื้อหาบทความได้รับ การคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิ ทางปัญญา  โดยลิขสิทธิ์เป็นของผู้เขียนและ themosthappiness  เรามี ความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่เพื่อสาธารณะประโยชน์ เท่านั้น  กรุณาให้เกียรติผู้เขียนด้วยการอ้างชื่อผู้เขียนและ themosthappiness  (www.themosthappiness.wordpress.com) ทุกครั้งที่นำไปเผยแพร่ต่อ  ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้ รับอนุญาต  ขอบคุณที่ร่วมกันสร้างสังคมไทยให้เป็นเครือข่ายแห่งความสุข

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s